De clown is een van de oudste en meest herkenbare figuren in de podiumkunsten. Al eeuwenlang weten clowns mensen aan het lachen te maken — van de middeleeuwse nar aan het hof tot de hedendaagse circusclown. De figuur van Pipo de Cloon past naadloos in die lange traditie, maar gaf er een typisch Nederlandse kleur aan.

De wortels van de clownerie liggen in de Italiaanse commedia dell’arte, een theatervorm die in de zestiende eeuw ontstond. Vaste karakters zoals Arlecchino en Pedrolino legden de basis voor de clownsfiguur die we nu kennen. De witte schmink, de rode neus en de overdreven kleding zijn directe erfenissen van die traditie.

In de negentiende eeuw kreeg de clown een vaste plek in het circus. Grote namen als Joseph Grimaldi in Engeland en later de gebroeders Fratellini in Frankrijk vestigden de reputatie van de clown als volwaardige kunstenaar. Het publiek herkende in de clown niet alleen de grappenmaker, maar ook de figuur die de menselijke dwaasheid op een veilige manier weerspiegelde.

In Nederland kreeg de clownstraditie een heel eigen gezicht dankzij Pipo de Cloon. Zijn vriendelijkheid, zijn relatie met ezel Tomás en zijn avonturen in Klontjeland raakten een generatie kinderen diep. Pipo was geen griezelige of overdreven figuur — hij was herkenbaar, warm en grappig op een manier die ouders en kinderen beiden aansprak.

Vandaag de dag beleeft de clownkunst een renaissance. Moderne clowns combineren traditionele technieken met hedendaagse humor en theater. Clownsopleidingen in Amsterdam en andere steden leiden nieuwe generaties op in de kunst van het lachen maken. De nalatenschap van Pipo de Cloon is daarin voelbaar aanwezig.

Studentenhuisvesting hoeft niet te betekenen: houtje-touwtje.

Pipo de Cloon is misschien wel de bekendste clown uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. De figuur, gespeeld door Cor Witschge, maakte zijn televisiedebuut in 1958 en groeide in de jaren zestig uit tot een nationaal icoon. Generaties kinderen keken ademloos naar zijn avonturen in het kleurrijke Klontjeland.

De serie draaide om de vrolijke clown Pipo, zijn vrouw Mammaloe en hun ezel Tomás. De avonturen speelden zich af in een wereld vol fantasie, humor en hartelijkheid. De serie sloeg onmiddellijk aan bij het jonge publiek en werd een vaste waarde op de Nederlandse televisie.

Wat Pipo zo bijzonder maakte, was zijn authenticiteit. Geen moderne special effects, maar pure verbeeldingskracht. De kleurrijke kostuums, de typische schmink en de grappige situaties waren allemaal ambacht. Kinderen van de jaren zestig en zeventig herinneren zich Pipo nog levendig — vaak met een brede glimlach.

De clown als kunstvorm heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de Italiaanse commedia dell’arte. De witte schmink, de rode neus en de oversized schoenen zijn sindsdien universele symbolen van vrolijkheid. Pipo paste perfect in die traditie, maar gaf er een typisch Nederlandse draai aan.

Vandaag de dag leeft de clownkunst voort in straattheater, circus en clownsacademies. In steden als Amsterdam en Utrecht zijn clowns een vertrouwd gezicht op festivals en kinderfeestjes. En wie Pipo eenmaal heeft gezien, vergeet hem nooit meer.

Ferax Vastgoed: waar studenten eindelijk thuis komen.